Logo
piątek, 28 kwietnia 2017
Apostołów Arystarcha, Pudy, Trofima
Znajdujesz się na: Strona główna»Monastery»Klasztor Żeński Narodzenia N.M.P. w Zwierkach
Monastery

Klasztor Żeński Narodzenia N.M.P. w Zwierkach

 

Jest on kontynuatorem tradycji klasztoru w Krasnymstoku (obecnie Różanystok, wieś położona niedaleko Dąbrowy Białostockiej). Krasnostocki monaster został założony w 1901 r. przez ihumenię Helenę (Konowałową), byłą nowicjuszkę klasztoru w Leśnej. Dzięki trudowi sióstr na czele z ihumenią Heleną monaster w ciągu 15 lat istnienia bardzo się rozwinął, liczył w 1915 r. około 90 sióstr, które wybudowały cerkiew pw. Zaśnięcia Bogurodzicy, założyły pensjonat dla dziewcząt przygotowujący pedagogów do szkół parafialnych, przytułek dla sierot, internaty, szpital, aptekę, dom pielgrzyma, stołówkę i wiele innych punktów pomocy. Wychowano tam około 600 dzieci. Całe gospodarstwo było doskonale utrzymane i wzorowo prowadzone.

W wyniku działań wojennych krasnostocki monaster został ewakuowany w okolice Moskwy do pustelni pw. św. Katarzyny, dokąd siostry zabrały swoją świętość - cudowną Krasnostocką Ikonę Matki Bożej, pochodzącą z XVI wieku. Po zajęciu przez Niemców Różanegostoku, w jednej z cerkwi urządzono stajnię i skład paszy dla koni. Zajęto wszystkie klasztorne budynki. W 1918 r. wycofujący się Niemcy przekazali wszystkie zajęte budynki klasztorne wraz z 36 hektarami ziemi Kościołowi Rzymskokatolickiemu. W 1919 r. władze kościelne przekazały cały majątek salezjanom. Z uwagi na wojnę domową w Rosji, ihumenia Helena wraz z grupą sióstr, które wyszły cało z bolszewickiego przewrotu, wróciła w 1921 r. do Różanegostoku.

Po powrocie do Różanegostoku siostry żywiły nadzieję, że znajdą przytułek w wybudowanych przez nie cerkwiach i domach klasztornych. Tak się jednak nie stało. Salezjanie nie zgodzili się na pobyt sióstr i musiały one udać się do Grodna. Wspólnota nie miała stałego miejsca pobytu. Po opuszczeniu Grodna przebywała znów w Różanymstoku, następnie w Żyrowicach i Połocku (w monasterze św. Eufrozyny Połockiej). Sytuacja taka trwała aż do 1993 r.

Nową kartę w historii monasteru otwierają dwie nowicjuszki Anna Charkiewicz i Anna Dziemiach, które okres nowicjatu odbywały w monasterze Opieki Matki Bożej we Francji, w miejscowości Bussy-en-Othe w Burgundii. Dwie polskie nowicjuszki uczyły się tam życia monastycznego, przygotowywały się do założenia w ojczystym kraju wspólnoty zakonnej, która będzie kontynuacją krasnostockiego monasteru. 7 października 1992 r., z inicjatywy JE Najprzewielebniejszego Arcybiskupa Białostockiego i Gdańskiego Sawy, dokonano postrzyżyn małej schimy nowicjuszek: Anny Charkiewicz z imieniem Anastazji i Anny Dziemiach z imieniem Atanazji.

Po powrocie do Polski młode mniszki zamieszkały przy soborze pw. św. Mikołaja w Białymstoku pod duchową opieką Arcybiskupa Sawy. Codziennie uczestniczyły we wszystkich nabożeństwach celebrowanych w soborze. Do ich obowiązków należało sprawowanie posługi przy relikwiach św. męczennika Gabriela.


Dekretem arcybiskupa Sawy z 25 stycznia 1993 r. został otwarty Prawosławny Żeński Dom Zakonny Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Białymstoku. 7 maja 1993 r. Arcybiskup Sawa wraz z JE Najprzewielebniejszym Arcybiskupem Grodzieńskim i Wołkowyskim Walentym dokonali uroczystego poświęcenia i otwarcia żeńskiego Monasteru Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w nowo wzniesionym budynku przy parafii pw. św. Proroka Eliasza w Białymstoku-Dojlidach, w którym wspólnota mieszkała do 2008 r. Przełożoną monasteru została ihumenia Anastazja (Charkiewicz).

28 kwietnia 1996 r. Arcybiskup Sawa dokonał położenia kamienia węgielnego pod cerkiew pw. św. Męczennika Gabriela we wsi Zwierki koło Zabłudowa, a 10 października 1999 r. JE Najprzewielebniejszy Biskup Białostocki i Gdański Jakub poświęcił krzyż na uwieńczonej kopułą cerkwi. Pierwszą liturgię w cerkwi odprawiono w 2003 r., w dzień święta Męczennika Gabriela. Po nabożeństwie wmurowano akt erekcyjny pod budowę żeńskiego monasteru Narodzenia Bogurodzicy. 24 lipca 2003 r. z inicjatywy JE Najprzewielebnijszego Metropolity Mińskiego i Słuckiego Filareta, patriarszego egzarchy całej Białorusi, przekazano na rzecz monasteru jedną z kopii Krasnostockiej Ikony Matki Bożej (oryginalna ikona znajduje się w monasterze św. Eufrozyny w Połocku). We wrześniu 2008 r. monaster Narodzenia NMP został ostatecznie przeniesiony z Białegostoku do Zwierek, rodzinnej wsi św. Gabriela.

W budynku klasztornym istnieje kaplica domowa pw. Narodzenia Bogurodzicy. Posiada rzeźbiony ikonostas, do którego ikony piszą siostry z pomocą ojca Romana z Rosji.


W cerkwi pw. św. Gabriela trwają wykończeniowe prace remontowe. Polichromia na ścianach cerkwi wykonana została przez ikonografów z Moskwy pod kierunkiem Władimira Szczerbinina. 30 sierpnia 2010 r. dzięki staraniom Bazylego Piwnika i Marka Jakimiuka do klasztoru przywieziono ikonę Matki Bożej Pantanassa (Wsiecaryca) z Monasteru Watopedzkiego na Atosie.

Obecnie w monasterze przebywają ok. 30 sióstr, a ich przełożoną jest Ihumenia Anastazja.