Logo
wtorek, 17 października 2017
św. Hieroteusza biskupa Ateńskiego
Znajdujesz się na: Strona główna»Aktualności»Obrzęd mianowania archimandryty Andrzeja na biskupa supraskiego
Aktualności
26-09-2017

Obrzęd mianowania archimandryty Andrzeja na biskupa supraskiego

26 września tuż przed nabożeństwem Całonicnego czuwania miał miejsce obrzęd mianowania archimandryty Andrzeja na biskupa supraskiego. Zgodnie z decyzją Świętego Soboru Biskupów z dnia 24 sierpnia 2017 r. archimandrycie Andrzejowi (Borkowskiemu) powierzono zostać biskupem supraskim, wikariuszem diecezji białostocko – gdańskiej.

Obrzęd rozpoczął się od oznajmienia zebranym w białostockiej katedrze decyzji o wyborze kandydata na katedrę biskupią: „Czcigodny ojcze archimandryto Andrzeju, Święty Sobór Świętego Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego błogosławi Waszą Świętość na biskupa chronionego przez Boga miasta Supraśl. W odpowiedzi wierni usłyszeli słowa archimandryty Andrzeja: „Ponieważ Święty Sobór zadecydował podnieść mnie do takiej posługi, dziękuję, przyjmuję i nic przeciw nie mówię”. Następnie rozpoczął się krótki molebien, sprawowany przez zebranych w Katedrze biskupów.

Po molebniu mowę wygłosił archimandryta Andrzej:

Eminencjo, Wielce błogosławiony Metropolito i Świątobliwy Ojcze, Ekscelencje, czcigodni arcypasterze.

Stojąc przed Panem Naszym Jezusem Chrystusem oraz przed Wami, dostojni hierarchowie, pokładam swą ufność na nieskończone miłosierdzie Boże oraz Wasze święte modlitwy. Z głębokim przekonaniem swej niemocy i niegodności, ale także ze zrozumieniem wielkiej odpowiedzialności stojącego przede mną powołania, w pełni powierzam siebie bezgranicznej opatrzności Bożej. Wyznaję swą niemoc być wprowadzonym na świecznik służby arcypasterskiej, gdyż pasterz według apostoła Pawła jest wezwany paść swe owieczki "nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla owczarni" (1P 5,3), wierzę jednak, że "Bóg wszelkiej łaski" według modlitw Najświętszej Dziewicy Marii, wszystkich świętych i wiernych swych dzieci "utwierdzi mnie, umocni, i na trwałym postawi gruncie" (1P 5,10).

Dziękuję Panu Bogu za zesłanie mi niezasłużonych wielkich dobrodziejstw i za natchnionych arcypasterzy, których spotkałem na swej drodze życiowej. W duchu synowskiego oddania z serca dziękuję Jego Eminencji Wielce Błogosławionemu Metropolicie Sawie za zaufanie i uznanie mnie za godnego objęcia posługi biskupa pomocniczego. Decyzję Eminencji przyjąłem w duchu odpowiedzialności za dobro Cerkwi, pragnąc służyć Ludowi Bożemu naszej diecezji zgodnie z wolą Bożą. Diękuję Wam Eminencjo za formację duchową w latach młodzieńczych, cierpliwość i Ojcowską miłość. To Wam zawdzięczam swe pierwsze kroki, które pomogliście młodej osobie skierować do życia poświęconego w monasterze supraskim, ale i po tym nigdy nie porzuciliście opieki nade mną, wspierając mą edukację w Seminarium Duchowym i Chrzescijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. W tym czasie moim opiekunem duchowym był także dzisiejszy metropolita włodzimiersko-wołyński i kowelski Włodzimierz, dziękuję Wam władyko.

Etap życiowy związany z pobytem w Warszawie to nie tylko studia, ale odpowiedzialna posługa w metropolii. Dziękuję Wam Eminencjo za zaufanie, którym mnie obdarzyliscie, powierzając mi funkcję kapelana Waszej kaplicy oraz ekonoma domu metropolitalnego.

Dziękuję Panu Bogu za szczęście czerpania ze źródła chrześcijańskiej duchowości i cywilizacji w mieście starożytnych filozofów i wielkich hierarchów Cerkwi, w ramach podjętych z błogosławieństwa Eminencji studiów magisterskich i doktorskich w Atenach. Dziękuję za dar Boży obcowania z kulturą i narodem, w którego języku zostało spisane Pismo Święte oraz teologiczne traktaty greckich Ojców Cerkwi. Szczególne słowa podzięki i głęboki pokłon składam metropolicie Didimotichou, Orestiados i Sufliou Damaskinowi, który podczas mych studiów w Grecji otoczył mnie opieką duchową, wspierając czynem, słowem i przykładem.

Po okresie duchowej euforii, powrót do kraju ojczystego nie był łatwy. Wiązało się to z pewną barierą natury mentalnościowej, ale takze zmianą terenu i formy pracy duszpasterskiej. Eminencjo, w tym trudnym czasie ponownie przeciągneliście swą Ojcowską dłoń delegując mnie do posługiwania w funkcji przełożonego monasteru w Supraślu z równoczesnym obowiązkiem pracownika naukowego Katedry Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku. Od tego momentu poruczyliście mnie duchowej opiece Arcybiskupowi Białostockiemu i Gdańskiemu Jakubowi, hierarchowi obdarzonemu wielkimi charyzmatami Ducha, spośród których największym jest jego bezinteresowna miłość Ojcowska. Dlatego pragnę zapewnić Was, Najdostojniejszy Władyko Jakubie, że z pełnym zaangażowaniem i niestrudzenie będę pomagał Wam w realizacji pasterskiej posługi w diecezji.

Kierując swoją myśl i wzrok ku braciom monasteru supraskiego, z którymi jestem związany od 16. roku życia, chciałbym podziękować za to, że swym życiem pokazali jakim powinien być człowiek: świadkiem i gorliwym uczniem Chrystusowym i mnichem odnajdującym Boga na drogach metanoji, modlitwy i pokornej dakonii woli Bożej i wreszcie prawdziwym pasterzem, żyjącym dla Chrystusa i Jego Świętej Cerkwi, bezinteresownym diakonem Królestwa Niebiańskiego i ludu Bożego.

Zwracając się ku orędownictwu Najświętszej Bogarodzicielki, w jej cudownej ikonie Hodegetrii Supraskiej, proszę miłosiernego Boga o pomoc w dobrym pasterzowaniu. Z pokorą skłaniam swą głowę przed Waszą Eminencją i Wami, najdostojniejsi arcypasterze, polecając się modlitwom, aby Święty Duch "nauczył mnie wszelkiej prawdy" (J 16,13).

 

protodiakon Wiaczesław Perek

fotoreportaż (kliknij tutaj)